De nieuwste cijfers liegen er niet om: volgens de media zit half Nederland “tegen een burn-out aan”. De andere helft heeft er waarschijnlijk gewoon geen tijd voor, want die zit nog midden in de deadline. Dit fenomeen gaat ook De Lier niet voorbij.
Hop, hop, gas erop!
Want eerlijk is eerlijk: als je ergens géén tijd hebt om “tegen iets aan te zitten”, dan is het wel in het Westland. Hier draait het leven op gas, gietwater en doorgaan. De kassen stoken zichzelf niet, de bloemen groeien niet op mindfulness en die tomaten moeten nu eenmaal vandaag de vrachtwagen in, niet na een weekje yoga.
Vraag in het Westland iemand hoe het gaat, en je krijgt steevast: “Ja, druk hè?”
En dat ‘drukt’ inderdaad, op het hoofd, op de schouders, op de agenda. Maar in plaats van naar een psycholoog te rennen, trekken we de koffiemachine open: “Effe bakkie doen, dan kan je er weer tegenaan. **Een burn-out? Dat is voor mensen met een abonnement op Happinez, of een coach die zichzelf ‘energiefluisteraar’ of ‘manager werkgeluk’ noemt. Wij hebben gewoon last van ‘beetje drukte’ of ‘lichte kasmoeheid’. Hop, hop, gas erop!
Grenzen
En hou me ten goede: een echte burn-out is vreselijk, maar we strooien wel heel snel met deze diagnose dezer dagen. Je zou jezelf bijna gaan afvragen of je wel hard genoeg werkt als je nog nooit een burn-out hebt gehad.
“In de kantine hoor je ineens gesprekken die tien jaar geleden ondenkbaar waren”
Toch begint er iets te schuiven. De nuchtere Westlander, die ooit trots was op z’n zesdaagse werkweek, begint stiekem ook over “grenzen aangeven” en “tijd voor jezelf”. In de kantine hoor je ineens gesprekken die tien jaar geleden ondenkbaar waren.
“Ja, ik heb van de week even me-time gepakt.”
-“Oh ja joh, wat deed je dan?”
“Gewoon, even geen paprika’s gedraaid na zessen.”
Westlander 2.0
De werkdruk is niet minder geworden, alleen het vocabulaire moderner. We noemen het nu ‘druktebalans’ in plaats van ‘te veel werk’. We hebben ‘mentale rustmomenten’ in plaats van een sigaret op de stoep. ‘Chillen is het nieuwe niets doen’. En ondertussen blijft het nieuws strooien met paniekcijfers: ‘1,3 miljoen Nederlanders kampen met stressklachten.’Alsof we collectief de marathon lopen zonder te weten waarom.
Misschien is dat ook wel zo. Want zelfs in het Westland, de bakermat van hard werken, nuchterheid en bakkies troost, lopen we onszelf soms voorbij. We willen nog groter groeien, efficiënter telen, duurzamer produceren en ook nog “persoonlijk ontwikkelen” in de avonduren.
De Westlander 2.0 moet tegenwoordig ondernemer, klimaatcoach én influencer zijn. En dat wringt. Want de generatie die is opgegroeid met “niet lullen maar poetsen” botst nu met een tijd waarin iedereen “in z’n kracht moet staan”. Maar wat nou als die kracht gewoon even ‘op’ is?
Taboe
Misschien is dat wel het nieuwe taboe in het Westland: toegeven dat het even niet gaat.Dat je niet alleen moe bent van het werk, maar ook van het ‘altijd maar doorgaan’. En dat een bakkie koffie dan niet meer genoeg is, hoe sterk je ‘m ook zet.
“Westland zonder mensen die opbranden, dat zou pas duurzaam zijn”
Misschien moeten we dus niet alleen nieuwe kassen bouwen, maar ook wat ruimte in ons hoofd. Een beetje ventilatie tussen de prestatiedrang en het plichtsbesef in. En laten we eerlijk zijn: een Westland zonder bakkie is ondenkbaar, maar een Westland zonder mensen die opbranden, dat zou pas duurzaam zijn.
Dus als iemand zegt dat ‘ie tegen een burn-out aanzit, laten we dan niet meteen roepen:
“Ah joh, valt wel mee, effe bakkie doen.” Misschien moeten we dan juist even stilvallen. Zonder bakkie, zonder grap.
En daarna… dan pas koffie.
