Eigen Spijs is de moestuin onder glas waar hobbytuinders zelf hun groenten kunnen kweken. Eerder schreven we een artikel over waarom Ben en Agnes dit initiatief begonnen zijn. Wij mochten een ochtendje komen ‘tuinen’ en waanden ons in een warm bad. Lees mee met het sfeerverslag van een bezoekje aan ‘de grootste tuindersfamilie’ van De Lier.
De kas van 600m2 is keurig verdeeld in kavels van 18m2. Lierenaren met groene vingers huren hier één of twee kavels om hun eigen groenten te verbouwen. Alles komt voorbij: tomaten, uien, pompoenen, rode kool, sperziebonen; en ga zo nog maar even door. Alle huurders zijn volledig vrij hun kavel zelf naar eigen inzicht in te delen, zolang er maar legale gewassen gekweekt worden. We treffen een levendige kas met zowel hoge als lage gewassen, maar bovenal enthousiaste dorpsgenoten die ons graag laten zien wat ze verbouwen.
Hoogseizoen
Het begin van de kavel van Teun en Esther wordt gesierd door een pergola waar druiven aan groeien. “Het zijn er een hoop Teun, dat kun je niet aan eten. Dat wordt een druivensappie maken,” klinkt het advies van een mede-tuinder, die daarmee een belangrijke ‘uitdaging’ aanstipt van alle moestuinders in het hoogseizoen. “Ik pootte 5 bloemkolen, dat is niet zoveel denk je dan,” zegt Teun tegen ons. “Maar ze zijn natuurlijk ook alle vijf tegelijk rijp. Dan is vijf ineens wel veel,” lacht hij.
“Zet dat recept even op de groepsapp”
Buurman Theo herkent dat, terwijl hij ons zijn meloenenplant laat zien. “Daar zijn zeker al 35 meloenen van afgekomen.” Nog voordat we kunnen vragen hoe je die in hemelsnaam kwijtraakt, volgt het antwoord al. “Iedereen lust meloen joh, dus uitdelen maar. En ik ga er chutney van maken.” Die opmerking wekt de interesse van de buurvrouw die met d’r handen in het compost zit. “Zet dat recept even op de groepsapp Theo, je weet hoe dat werkt toch?” Theo blijkt bijna negentig te zijn, maar dat zegt niks over zijn digitale vaardigheden. “Tuurlijk, gewoon typen en versturen. Ik zal mijn wekker vroeg zetten morgen om alles uit te typen.”
Bakkie
Het gesprek wordt beëindigd door een bel die vanaf het koffieplein klinkt. “Kom op, het is tien uur, bakkietijd,” dirigeert moestuinder Rob ons naar voren. Als we bij het koffieplein aankomen, heeft Agnes een ‘lang zal die leven’ ingezet. We blijken met onze neus in de boter te vallen aangezien er twee tuinders afgelopen week jarig zijn geweest. Dat betekent wat lekkers bij de koffie. “We vieren alles: verjaardagen, ontbijt met Pasen, een bezoek van de Sint en een borrel als Eigen Spijs zoveel jaar bestaat,” somt André op. “Dan neem ik mijn zelfgemaakte druivenlikeur mee.”
“Sommigen gaan hier na het tuinen ook nog zitten schaken”
Tijdens het bakkie wordt er van alles besproken, dat gaat veel verder dan over het gewas. Peter voorziet ons van koffie en roemt de saamhorigheid van de club. “Met ongeveer 40 tuinders op 25 kavels is dit een heel leuk gezelschap, we helpen elkaar, leren van anderen en delen oogsten en recepten. Sommigen gaan hier na het tuinen ook nog zitten schaken of bijpraten over van alles. Het is eigenlijk een grote familie, zo kun je de sfeer hier het beste omschrijven.”
Bakkie
Het open en gastvrije karakter van Eigen Spijs herkennen we als Petra de kas binnen komt ingelopen met haar twee kinderen, duidelijk voorbereid met een boodschappentas onder haar arm. “Mijn ouders tuinen hier maar zijn op vakantie. Omdat het nu oogstseizoen is, kom ik wat groenten oogsten,” terwijl de kleintjes al verlekkerd naar de rode tomaatjes staan te kijken die klaar zijn om in de boodschappentas te verdwijnen. “Jullie komen hier vaker met opa en oma hè?”
Als we aanstalten maken om weg te gaan, treffen we Theo nog even die zijn oogst aan ons showt. “Sperzieboontjes, die gaan vanavond de pan in.” Hij blijkt de oudste moestuinder te zijn, maar dat is aan zijn energieniveau niet af te lezen. “Ik vind het hier héérlijk, kom hier zo’n drie, vier keer in de week. Ik heb nog voor veertig jaar bijgetekend,” benadrukt hij die gedachte met een lach. “Zeg, wil jij een aubergine meenemen? Verser krijg je ze niet hoor.”
