Sinds 1990 is Peter Hanemaaijer lid van de Jostiband, de bekendste Nederlandse band voor mensen met een beperking. Peter heeft zich ontwikkeld tot de kern van de band die letterlijk overal wordt ingevlogen. Zijn muzikale carrière kreeg een zetje door vele Lierse vrijwilligers. Het vormde de start van een mooie reis met enthousiasme als handelsmerk.
Peter leerde blokfluit spelen bij de Lierse Ria Dijkstra. “Zij leerde Peter een bepaalde systematiek die hij snel oppakte,” herinnert Peters moeder Alma. “Ze nam Peter mee naar een concours in Den Haag en daar viel de tiener op bij Wim Brusse, de bandleider van de Jostiband. Daar is het begonnen.” In vijfendertig jaar heeft Peter zich ontwikkeld tot onderdeel van de harde kern van de band. Met zijn keyboard is hij één van de toonaangevende muzikanten in de band.
Zwammerdam
De Jostiband is in 1966 opgericht en bestaat tegenwoordig uit circa 120 leden. Elke woensdag en zaterdag repeteert de band in Zwammerdam en eens per maand wordt er een concert gegeven. Zo’n zeventig man gaat mee naar een concert, de samenstelling wisselt. “Een man of 20 ‘draagt’ de muziek,” vertelt Mark Hanemaaijer, de grote broer van Peter. “Hij speelt goed, is fit, kan veel reizen en communiceert makkelijk. Daarom is hij uitgegroeid tot één van de gezichten van de band.”
“Iedereen is goed hoor,” springt Peter direct in. Hij is bescheiden. “Iedereen bij de Jostiband is gelijk. We vinden muziek maken allemaal gewoon leuk om te doen. Het is altijd heel gezellig met elkaar. Het gaat er niet om dat de één beter is dan de ander.” Als enige Lierenaar in de band was Peter de blikvanger tijdens het concert in De Lier, ter ere van het 80-jarig bestaan van het Oranje Comité.
Tot zijn achttiende woonde Peter in De Lier, daarna is hij begeleid gaan wonen. Tegenwoordig woont hij in Waddinxveen met negen anderen in een huis waarvan er twee personen begeleiding zijn. Zijn werk is afwisselend. “Twee dagen in het Archeon, op woensdag op een camping en twee dagen in een boomkwekerij. Ik heb geen voorkeur, vind alles leuk.” Een busje brengt hem naar de repetities van de Jostiband in Zwammerdam. Hoe anders was dat in de beginjaren van zijn Jostiband-avontuur.
Rijschema
Toen Peter nog in De Lier woonde, moest er een regeling getroffen worden om hem twee keer per week naar Zwammerdam te brengen. “Vanuit de Johanneskerk is er een groep vrijwilligers opgestaan die Peter per toerbeurt gehaald en gebracht hebben,” vertelt Alma. Het rijschema met bijbehorende routeplanning, inmiddels vergeeld, heeft ze bewaard. Henk Boekestijn, Wim Lagerweij, Jeep van der Mark en Petra Strijbis staan onder andere op de lijst. “Ik ben er nog steeds heel erg dankbaar voor dat zij dat allemaal voor me gedaan hebben,” blikt Peter terug op de talloze Lierse liftritjes.
“Die feestweek (…), dat blijft iets geweldigs.”
Het heeft er mede voor gezorgd dat Peter nog steeds een warme band heeft met De Lier. “Natuurlijk, het voelt gewoon nog steeds als thuis. Ik kom er nog regelmatig, thuis bij moeders of bij mijn broers. En die feestweek, die kan ik natuurlijk niet afzeggen. Dat kun je niet maken. Dat blijft iets geweldigs.”
Enthousiasme
De Lierse gemeenschap heeft zijn carrière een kickstart gegeven, maar met zijn aanstekelijke enthousiasme is Peter op eigen kracht verder gekomen. Als de Jostiband een bijzonder optreden gepland heeft, staat Peter steevast op de lijst. Zo reisde hij in oktober 2025 mee naar Curaçao. “Daar hebben we opgetreden voor de gouverneur.” Op 5 mei 2026 wordt hij per helikopter naar verschillende bevrijdingsfestivals gevlogen. Op die dag draagt hij de titel ‘ambassadeur van de vrijheid’. De rest van het jaar kan hij wat ons betreft als ‘ambassadeur van enthousiasme’ de boeken in.
