Soms lees je iets en denk je: “Ja hoor, daar gaan we weer.” Neem een trainer van een voetbalclub. Die sprak onlangs tevreden over een prima seizoen met een vijfde plaats in de 3e klasse. En weet je? Hij heeft gewoon gelijk. Vijfde worden is prima. Niet geweldig, niet historisch en niet uitmuntend. Maar zijn we niet een beetje gauw tevreden? De lat moet hoog gelegd worden, maar met troostprijzen nemen we ook genoegen. We leven in een tijdperk van ‘gewoon prima’.
Misschien is dat wel precies het probleem van deze tijd. We zijn collectief het vermogen kwijtgeraakt om normaal naar dingen te kijken. Om te reflecteren. Want zoals de bekende uitspraak luidt: “Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg”. Toch blijven veel mensen jaar in, jaar uit hetzelfde doen, om vervolgens stomverbaasd te zijn dat de uitkomst exact hetzelfde is. Het gebrek aan reflectief vermogen is inmiddels een grotere pandemie dan corona ooit was. En dat geldt voor de hele maatschappij.
Objectiviteit?
Kijk bijvoorbeeld naar de discussie rondom de teamindelingen bij de jeugd. Het is weer de tijd van het jaar. Trainers, coördinatoren en vrijwilligers steken honderden uren in het samenstellen van teams. En vervolgens breekt de jaarlijkse ouderopstand uit. Want blijkbaar lopen er in het Westland honderden nieuwe Messi’s en tientallen Ronaldo’s rond die door de technische staf schromelijk verkeerd beoordeeld zijn en over het hoofd worden gezien.
“Het blijft fascinerend hoe objectiviteit stopt zodra het om het eigen kind gaat.”
Dat is althans de mening van sommige ouders. Hun zoon die drie keer per wedstrijd van rood naar rood weet te spelen, hoort natuurlijk minimaal in de hoogste selectie. Hun dochter die nog twijfelt of ze handbal eigenlijk wel leuk vindt, had zonder twijfel in Oranje Onder 17 moeten zitten. Het blijft fascinerend hoe objectiviteit stopt zodra het om het eigen kind gaat.
Drie W’s
Maar goed, ook gemeenten kunnen er wat van. De gemeente Westland strooit tegenwoordig met kunstgras, tribunes en nieuwe padelbanen. Overal verschijnen nieuwe velden, behalve op veld 1 van vv Lyra. Dat veld lijkt inmiddels een archeologisch monument. Waarschijnlijk wacht de gemeente nog op goedkeuring van UNESCO voordat er iets gebeurt. Ondertussen mogen de spelers blijven genieten van authentieke hobbels, kuilen en onverwachte stuiters. Pure nostalgie. Gratis erbij.
Terwijl we lokaal al genoeg merkwaardige discussies hebben, wordt het op grotere schaal ook steeds gekker. Op macroniveau hebben we Trump, die inflatie toejuicht en hier en langzaam ontwikkelt tot een dorpsgek op geopolitiek niveau. Op microniveau hadden we onlangs activisten van Extinction Rebellion die protesteerden tegen het Varend Corso. Een evenement met bloemen. Je kunt tegenwoordig letterlijk nergens meer naar kijken zonder dat iemand zich eraan vastlijmt of een mening heeft.
We leven in de tijd van de drie W’s: Woke. Wappie. Waanzin.
Moe
Iedereen kiest een kamp, niemand luistert nog naar elkaar en de nuance ligt ergens bewusteloos in de berm. Misschien komt het allemaal doordat we simpelweg moe zijn. Niet een beetje moe. Echt moe. We zijn toe aan vakantie. We zijn op. We zijn zo moe dat we moe zijn van het moe zijn.
Psychologen noemen het functionele uitputting. Ik noem het leven in een permanente jetlag. We slapen met onze telefoon in de hand, worden wakker met nieuws uit Amerika, discussiëren over kunstgras, teamindelingen en klimaatprotesten en vragen ons vervolgens af waarom we geen energie meer hebben. Het blijkt maar weer dat het grootste cellentekort van Nederland zich niet in het gevangeniswezen bevindt. Dat tekort zit bij sommige mensen tussen de oren. Daar missen ze er een paar.
“Als we moe zijn (…) liften we gewoon onze oogleden”
Misschien is het daarom tijd voor een oplossing die perfect past bij 2026. Want als we moe zijn, rusten we niet uit. Nee. Dan liften we gewoon onze oogleden.
Probleem opgelost.
En morgen gaan we weer vrolijk verder met discussiëren over kunstgras, teamindelingen, Trump en bloemenboten. Maar misschien, heel misschien, moeten we eerst eens iets radicaals proberen. ‘Gewoon weer ff normaal gaan doen’. Geen genoegen nemen met 5e plaatsen, maar jezelf vol energie maximaal uitdagen!
