Sinds de oprichting in 2012 is kringloopwinkel Habbekrats een doorslaand succes in De Lier. Habbekrats overstijgt de functie van een winkel die spullen een tweede leven geeft. Initiatiefneemster en coördinator Monique Bruggeman vertelt waarom Habbekrats anders is.
“Het uitgangspunt van Habbekrats is anders dan de bekende kringloopwinkels,” opent Monique, die jarenlang werkzaam is geweest in de daklozen- en verslaafdenopvang in Den Haag bij het Leger des Heils. “Ik merkte daar dat een grote groep mensen met name op zoek is naar één op één contact. Voor mensen die om wat voor reden dan ook aansluiting met de maatschappij missen, is een praatje al van vitaal belang.”
Koffietafel
Monique herkende dat er in De Lier eveneens behoefte was om mensen die eenzaam zijn of zorg mijden, op een laagdrempelige manier met anderen in contact te brengen. “Dat is de basis voor Habbekrats geweest. Een koffietafel waar bezoekers welkom zijn voor een praatje, daar hebben we een kringloopwinkel omheen gebouwd. Het geeft mensen een reden om naar ons toe te komen. Al struinend door onze spullen, kunnen onze vrijwilligers de bezoekers aanspreken. Dat kan voor mensen die minder het vermogen hebben om een gesprek te beginnen een drempel wegnemen.”
“Hij vroeg of hij zijn verjaardag bij ons aan de koffietafel mocht vieren”
Dat concept is meteen vanaf de start een schot in de roos. Naast bezoekers met een kleinere portemonnee die op kwalitatief goede koopjes jagen, is er ook een groep bezoekers die regelmatig terugkomt. “Een wat oudere man die afgelopen jaar weduwnaar geworden was zag ontzettend op tegen zijn eigen verjaardag,” haalt Monique een voorbeeld aan. “Hij vroeg of hij zijn verjaardag bij ons aan de koffietafel mocht vieren. Hij heeft zelf de taart besteld, die hebben onze vrijwilligers opgehaald. Zo hebben we er met elkaar iets van gemaakt.”
Tweede leven
“Je ziet de hele maatschappij voorbij trekken.” Die uitspraak wordt onderstreept door de cijfers, die we even hardop moeten herhalen om te checken of we dat wel goed verstaan hebben. “Er komen echt tweehonderd betalende klanten per dag bij Habbekrats. Jonge mensen zien we steeds vaker. En aan de ‘aanbreng zijde’ zien we dat spullen van hogere kwaliteit binnengebracht worden. Goede spullen krijgen zo een duurzaam tweede leven en komen bij mensen terecht die het kunnen gebruiken.”
“Iedereen heeft zijn of haar verhaal”
Over de ‘aanbreng zijde’, waar iedereen dus goede spullen kan komen brengen voor een tweede leven, wil Monique iets benadrukken. “Een oud vrouwtje dat al haar moed verzameld heeft om één kop en schotel van de hand te doen is voor ons net zo belangrijk als een volle auto vol met prachtige spullen. Iedereen heeft zijn of haar verhaal en dat is voor ons nog belangrijker dan de kwaliteit van de spullen.”
Nominatie
Die kwaliteit staat overigens buiten kijf. “We zijn geen dumpplek, alles wordt uitvoerig nagekeken. Elektrische apparatuur wordt getest door onze vrijwilligers,” haalt Monique een ander aansprekend element van Habbekrats aan. De stichting werkt met circa vijftig vrijwilligers, waarvan er ruim veertig per toerbeurt in de winkel staan. Het overige deel bemant het bestuur en de goede doelencommissie. De stichting heeft immers geen winstoogmerk, al het geld dat overblijft wordt gedoneerd aan goede doelen die daar een aanvraag voor kunnen doen.
“Eens per kwartaal hebben we een avond waarin we cheques uitreiken aan verenigingen die daar een aanvraag voor ingediend hebben,” klinkt de afsluiting, die veel zegt over het sociale karakter van Habbekrats. Het leverde een nominatie voor WestlandHart op, een prijs vanuit de gemeente om vrijwilligers in het zonnetje te zetten. Een mooie bekroning op het initiatief, maar geen noodzakelijke erkenning. Elke dag bewijzen bezoekers immers al dat Habbekrats de functie van winkel al vanaf het begin overstijgt.
