Het actieve verenigingsleven in De Lier wordt vaak de motor van de Lierse saamhorigheid genoemd. Duizenden Lierenaren stellen belangeloos talloze uren beschikbaar om activiteiten op de club aan te slingeren. Daarbij wordt het eigen motortje nog weleens vergeten. Shirley Veerkamp heeft daar iets op bedacht. “Waarom zou je jezelf geen APK’tje geven?”
“Een jaar of tien,” woont ze in De Lier. Geboren in Poeldijk en inmiddels helemaal gesetteld in De Lier met haar man en twee jonge kinderen. “Ik vind De Lier een hele mooie dorpskern. Het verenigingsleven is groot, dat is de kracht van het dorp,” vindt ze. “Maar het is ook dubbel. Het vraagt veel van ouders. Enerzijds moet iedereen een bijdrage leveren, anderzijds merk ik in mijn werk dat het voor veel druk bij mensen zorgt, we móeten zoveel,” Als antwoord daarop heeft Shirley, alias ‘de paniekpsych’, een laagdrempelig paniekprogramma ontwikkeld.
APK’tje
Hoewel de aanpakkersmentaliteit in het Westland gemeengoed is, liegen de cijfers er niet om. “We leven in een regio waarin dit onderwerp al snel als ‘aanstellen’ gezien wordt, feit is echter dat 80% in Nederland last heeft van paniekverschijnselen. Mensen herkennen die klachten echter niet als zodanig. Denk aan angst het overzicht te verliezen, carrièrestappen niet durven zetten of een drukkend gevoel op de borst.”
“Niet zo zeuren joh”
Doorrennen is vooral de remedie die het merendeel zichzelf voorschrijft. “Niet zo zeuren joh,” wordt hier vaak gezegd. “Op de lange termijn zijn de gevolgen echter niet te onderschatten. Stelselmatige paniek tast je zenuwstelsel aan, als dat ‘aan/uit knopje’ van je lichaam niet meer werkt, ben je veel verder van huis. Iedere cv-ketel krijgt onderhoud, een auto een APK, waarom zou je jezelf geen APK’tje geven?”
Zuurstofkapje
Shirley heeft daarom een laagdrempelig paniekprogramma ontwikkeld. “Het programma bestaat uit drie online sessies en deelnemers krijgen een werkboek waarmee ze zelf aan de slag kunnen. Dat zijn geen ademhalingsoefeningen maar gedachtesets die je kunt gebruiken in situaties waarin je voorheen paniek hebt ervaren. Daarmee herstel je je zenuwstelsel zonder dat het je blokkeert of belemmert om door te gaan met dingen die je zou willen.”
“Het verenigingsleven merkt dat de maatschappij meer individualistisch wordt”
“Het verenigingsleven merkt dat de maatschappij meer individualistisch wordt, vrijwilligers vinden wordt uitdagender. Aan de andere kant geeft zulk werk energie en houd je daarmee de saamhorigheid in stand. Als je jezelf echter voorbijloopt, heeft je werkgever of jouw club ook niks meer aan je,” beschrijft Shirley de paradox die ze veel ziet. “Ik vergelijk het altijd met de veiligheidsinstructies in een vliegtuig. Daar zeggen ze ook dat je in geval van nood eerst zelf het zuurstofkapje op moet doen en daarna anderen moet helpen.”
Fantastisch
Het paniekprogramma van Shirley kan dat zuurstofkapje zijn. “Dit programma is onderdeel van de niet-vergoedde zorg, dus deelnemers moeten zelf bereid zijn in zichzelf te investeren. Bij werkgevers zijn er wellicht ook potjes om als werknemer gebruik van te maken. Werkgevers zien ook in dat het veel duurder is om uitval op te vangen.”
De deelnemers die het paniekprogramma hebben afgerond zijn louter positief. “Ik krijg regelmatig appjes van cliënten die een nieuwe stap hebben gezet, of dingen hebben gedaan die ze normaal niet durfden,” dat is fantastisch, daar doe je het voor. Sprekende voorbeelden volgen. “Mensen die de snelweg niet meer op durfden, maar dat na het programma weer doen. En iemand die ervoor gekozen heeft om zich om te laten scholen en te solliciteren als kinderverpleegkundige.”
Geïnteresseerden kunnen Shirley volgen op Instagram, luisteren naar haar podcast of haar e-book downloaden. Het paniekprogramma is hier te bekijken.
