Het is jaarlijks het best bewaarde geheim van De Lier: De naam van de nieuwe Prins der Theebukkers. In deze flashback gaan we terug naar 2007. Aan de vooravond van het 55-jarige jubileum van de vereniging werd er iets bijzonders verzonnen. Niet eerder werd dit geheim zó klein gehouden dat zelfs directe betrokkenen van niks wisten.
Hoe de Prins jaarlijks gekozen wordt, beschreven we eerder in dit artikel. Hoe anders ging dat in de beginjaren van het Lierse carnaval. In 1953 en 1954 begon het met een verkleedfeest voor de jeugd in een zaaltje van Jan van der Horst, boven de huidige Eethoek. Tijdens de eerste editie van het carnaval voor volwassenen, in 1955 in ’t Centrum, werd Loek Bosman één avond van tevoren als Prins gevraagd. In het jubileumboek staat beschreven dat hij zelfs z’n eigen Prinsenpak nog genaaid heeft in dat korte tijdbestek.
Wijze heren
Het is een vermakelijk geschiedenislesje dat we opdoen door de jubileumboeken die bij Geert van der Hoeven op de keukentafel liggen. Geert is zeventien jaar voorzitter geweest van De Theebukkers en inmiddels benoemd tot erelid. Prins was hij nog nooit geweest. In 1985 was zijn vrouw Els hoogzwanger en een jaar later was zijn vader net overleden. Begrijpelijkerwijs kwam het er toen niet van, want Geert was inmiddels toegetreden tot de Raad van Elf. “In 1994 werd ik vervolgens voorzitter, dan zit je in het hart van de vereniging. En onze Prinsen worden normaliter gekozen van buiten de vereniging.”
“Ben ik te laat?”
Tot 2007 dus, toen Geert notabene zelf in de ‘wijze heren commissie’ zat om een nieuwe Prins aan te wijzen. “We hadden om half negen afgesproken bij Hen van de Laar. Toen ik rond dat tijdstip aankwam, hadden de overige vier al koffie op. ‘Ben ik te laat?’ zei ik,” diept Geert op uit z’n geheugen. “We zijn er al uit Geert,” hoorde hij tot zijn verbazing, die daarna nog groter werd. “We gaan een bijzonder jubileumjaar in, het lijkt ons een goed idee als jij onze Prins wordt,” motiveerden zij eensgezind.
Geheim
“Toen ik thuiskwam, zat Els al te lachen op de bank,” glimlacht Geert. Zijn vrouw bleek al ingelicht. Hoewel hij moest wennen aan het idee, vond Geert het toch een grote eer. “Zouden mensen het geen keuze uit armoede vinden, iemand uit de eigen vereniging?” dacht hij toen nog even. Toen Geert had toegezegd moest hij tijdelijk ‘uit zijn functie als voorzitter’ en dat allemaal in het geheim. Ook zijn zoons Ben en Ard, allebei rond de twintig jaar in die periode, werd niks verteld.
“Jij?!!?”
Zes weken later, op de elfde van de elfde, was Geert ogenschijnlijk als voorzitter present in De Rank. Die rol verschafte hem toegang tot de ruimte waar de nieuwe Prins in z’n pak gehesen wordt en in het attribuut gaat om de zaal ingereden te worden. Twintig minuten voor de onthulling trof hij Frank, de fotograaf van De Theebukkers. Hij was lichtelijk in paniek: “De nieuwe Prins is er nog steeds niet Geert, komt die nog wel?” Hij was verrast door Geert z’n glimlach. “Dan doe ik het toch?” antwoordde Geert die aanstalten begon te maken om het Prinsenpak aan te trekken. Niet eerder is de verbazing achter de coulissen zo groot geweest.”Jij?!!?”
Het attribuut waar Geert mee De Rank ingereden werd.
Genoten
“In het attribuut zijn hele kleine kijkgaatjes gemaakt,” gaat Geert terug naar het moment dat hij de zaal ingereden werd. “Mijn zoons waren ook in de zaal, die zouden het ook toen pas zien. Toen ik uit het attribuut kwam, een hamer die verwees naar mijn werk als bouwkundige en de voorzittershamer, zag ik dat het goed zat. Iedereen was enthousiast. Dat gevoel is niet meer weggegaan dat hele carnavalsseizoen. Ik heb daar zo intens van genoten.”
Na zijn prinsjaar pakte Geert de voorzittershamer weer op. Tot 2011 zou hij die functie bekleden. Vanaf zijn toetreden tot de vereniging is hij onderdeel van de zaalcommissie. Dat doet hij nog steeds. Deze groep zorgt er onder andere voor dat de sporthal twee dagen wordt omgetoverd tot epicentrum van het Lierse carnaval. “Ik heb me altijd veel ingezet voor de vereniging, maar ben er ook erg voor gewaardeerd. Met dat jubileumjaar als Prins Jubiliris als het absolute hoogtepunt.”
